بچه هایی که نمی توانند توجه کنند /ADHD/
زمانی که والدین نامه ای از مدرسه فرزند خود دریافت می کنند مبنی بر اینکه « او به معلم گوش نمی دهد » یا «در کلاس مشکل ایجاد می کند » نگران می شوند. یک دلیل احتمالی برای این رفتار می تواند اختلال بیش فعالی همراه با نقص توجه(ADHA) باشد. اگر چه کودک دچار ADHD معمولاً سعی می کند دانش آموز خوبی باشد، رفتار تکانشی وی و عدم توجه به کلاس اغلب برای او مشکل ایجاد می کند. معلمان، والدین و دوستان می فهمند که کودک«رفتاربدی» دارد یا «متفاوت »است اما نمی توانند بگویند دقیقأ چه مشکلی وجود دارد.
همه کودکان عدم توجه، حواس پرتی، تکانشگری یا بیش فعالی دارند. اما در کودک مبتلا بهADHD این رفتار و علائم پایدارتر و شدیدتر از کودکان همسین یا در همان دوره رشدی است.ADHD در5-3 در صد از بچه های سنین مدرسه دیده می شود.ADHD در خانواده هایی با والدین بیولوژیک که خود دچار AHDH بوده اند به احتمال 25 درصد رخ می دهد.
یک کودک دچار ADHD اغلب برخی از این علائم را نشان می دهد:
- مشکل در توجه
- عدم توجه به جزئیات و اشتباه کردن از روی بی دقتی
- پرت شدن حواس
- فراموش کردن تکالیف مدرسه، گم کردن وسایل مدرسه
- مشکل در انجام کامل کار مدرسه و تکالیف
- مشکل در گوش دادن
- مشکل در پیروی از دستورهای چند مرحله ای بزرگترها
- پراندن پاسخ سوال ها
- بی صبری
- وول خوردن
- زیاد از جای خود بلند شدن
- همیشه «در حال راه رفتن » است
- زیاد حرف زدن و نداشتن بازی آرام
- قطع صحبت دیگران و ایجاد مزاحمت
از کودک یاعلائم AHDH باید یک بررسی جامع به عمل آید. کودک دچار AHDH ممکن است سایر اختلالات روان پزشکی مثل اختلال سلوک، بیماری اضطرابی- افسردگی یا مانیک- دپرسیو(شیدایی-افسردگی) را هم داشته باشد.
چنین کودکی بدون درمان صحیح،ممکن است افت تحصیلی پیدا کند و روابط اجتماعی اش مخدوش شود. او بیشتر شکست را تجربه می کند تا موفقیت را و توسط آموزگاران و خانواده ای که به مشکل او واقف نیستند مورد انتقاد قرار می گیرد.
تحقیقات به روشنی نشان می دهند که دارو می تواند مفید باشد. داروهای محرک مثل متیل فیندات، دکسترو آمفتامین و پمولین می توانند توجه متمرکز، رفتارهای هدفمند و مهارت های سازماندهی را بهبود بخشند. سایر داروها مثل گوانافاسین، کلونیدین و برخی از ضد افسردگی ها نیز ممکن است سودمند باشند.
سایر رویکردهای درمانی مفید شامل درمان های رفتاری- شتاختی، آموزش مهارت های اجتماعی، آموزش والدین و تعدیل برنامه آموزشی کودک هستند. رفتار درمانی می تواند در کنترل پرخاشگری ، تنظیم رفتارهای اجتماعی و افزایش بازدهی کمک کند. شناخت درمانی می تواند در ساخت اعتماد به نفس کودک مؤثرباشد، رفتارهای منفی را کاهش دهد و مهارت های حل مسئله را در او تقویت کند. والدین می توانند مهارت های مدیریت فرزند را بیاموزند، مثلأ هر بار تنها یک دستور به او بدهند.
تعدیل آموزش می تواند به علائمADHD همراه با ناتوانی یادگیری نیز بپردازد. کودکی که دچارADHD است و درمان مناسب می گیرد، یک زندگی فعال و مناسب خواهد داشت. اگر کودک علائم و رفتارهای شبیه ADHD را نشان می دهد، او را به روان پزشک کودک و نوجوان ارجاع دهید تا این وضعیت را تشخیص دهد و درمان کند.
دیدگاهتان را بنویسید