علت شب ادراری چیست؟

اکثر کودکان از حدود 3 سالگی، دیگر شب ها جای خود را خیس نمی کنند. وقتی کودک بعد از این سن مشکل شب ادراری (بی اختیاری ادرار) دارد، والدین ممکن است نگران شوند. پزشکان تاًکید می کنند که شب ادراری یک بیماری نیست بلکه نشانه ای نسبتاً شایع است. شب ادراری گااه ممکن است روی دهد؛ به ویژه وقتی که کودک بیمار است . اینها مواردی است که والدین باید درباره شب ادراری بدانند:

• تقریباً 15 درصد کودکان بعد از 3 سالگی جای خود را خیس می کنند.
• پسرها بسیار بیشتر از دخترها شب ادراری دارند.
• شب ادراری زمینه خانوادگی دارد.
• شب ادراری معمولاً تا سن بلوغ متوقف می شود.
• بیشتر کودکان دچار شب ادراری، مشکلات هیجانی ندارند.

شب ادراری مداوم بعد از 3 یا 4 سالگی به ندرت نشانه یک مشکل کلیوی یا مثانه است. گاه شب اداری ممکن است به اختلال خواب مربوط باشد اما در اغلب موارد، ناشی از تکامل کندتر از نرمال کنترل مثانه کودک است. شب ادراری همچنین ممکن است ناشی از تنش ها و هیجاناتی باشد که نیازمند توجه هستند.

دلایل هیجانی مختلفی برای شب ادراری وجود دارد، مثلاً وقتی کودک خردسال بعد از ماه ها و سال ها خشکی شبانه دچار شب ادراری می شود، ممکن است ترس های جدید و ناامنی را منعکس کند. همچنین شب ادراری ممکن است متعاقب تغییرات یا وقایعی رخ دهد که به کودک احساس ناامنی می دهد، مثل نقل مکان به محیط جدید، از دست دادن عضوی از خانواده یا شخص مورد علاقه و به ویژه ورود یک نوزاد یا کودک جدید به خانه.

آموزش بسیار پرتنش آداب توالت رفتن به کودک می تواند موجب شب ادراری بعد از دوره ای  خشکی شود. والدین باید به یاد داشته  باشند که کودکان به ندرت به طور عمدی خیس می کنند و معمولاً از این اتفاق خجالت می کشند . لازم است والدین کودک را تشویق کنند و این اطمینان را به او بدهند که به زودی قادر خواهد بود از خشک ماندن جایش در شب لذت ببرد و کاری نکنند که احساس شرمساری کند.

توصیۀ متخصصان اطفال در این زمینه اغلب بسیار مفید است.

والدین می توانند به کودکانی که شب ادراری دارند، با روش های زیر کمک کنند.

• محدود کردن نوشیدن مایعات قبل از خواب
• تشویق کودک برای اینکه قبل از خواب به توالت برود
• وقتی کودک جایش خشک بماند، از او تمجید کنند
• پرهیز از تنبیه
• بیدار کردن کودک در طول شب برای تخلیه مثانه

در موارد نادری، مشکل شب ادراری نمی تواند توسط والدین، پزشک خانواده یا متخصص اطفال حل شود. گاه کودک ممکن است نشانه های مشکلات هیجانی از جمله غمگین بودن یا تحریک پذیری مداوم و یا تغییر در عادات خوردن یا خوابیدن را از خود نشان دهد. در این موارد، والدین ممکن است بخواهند با روان پزشک کودک و نوجوان صحبت کنند تا مشکلات جسمی و روحی احتمالی را ارزیابی و برای رفع آنها با کودک و والدین کار کند. درمان شب ادراری در کودکان شامل تدابیر عادت دهندۀ رفتاری و یا داروهاست. مثال هایی از داروهای مصرفی شامل اسپری بینی هورمون ضدادراری و داروی ضد افسردگی ایمی پرامین است.